Op weg naar een minimumsalaris

Op weg naar een minimumsalaris

Persoonlijke power records die aan flarden gingen in Tour of Eftalia Hotels en Velo Alanya. En desastreuze prestaties in de openingsklassiekers nog geen drie weken later, zelfs de oude records opnieuw onbereikbaar.

Nietsvermoedend na positieve evaluaties van mijn vorige tandarts broeide er de jongste maanden binnenin mijn tanden van alles dat slecht was, tot hevige tandpijn uitbrak en mijn kerstfeest en wintertrainingen werden verstoord. De ontzenuwde tand had amper tijd om te genezen vooraleer de volgende infectie in Turkije de kop opstak. Bij thuiskomst moest de schuldige wijsheidstand eraan geloven. De jongste weken heb ik aan den lijve mogen ondervinden hoe een goede vorm in één-twee-drie spoorloos kan lijken.

Wanneer de prestaties het laten afweten, is het aangenaam om iets anders aan je hoofd te hebben. Sinds deze winter zorgt de bouw van ons huis voor welgekomen afleiding. We prijzen onszelf gelukkig dat we dit project als twee jonge wielrenners kunnen verwezenlijken. Met een maandelijks salaris lijkt het verkrijgen van een hypothecaire lening evident, maar door de fluctuerende natuur van het inkomen en onzekerheid over contracten hebben topsporters een hoog risicoprofiel bij de banken. Om atleten op weg te zetten, zijn er in een aantal landen banken die financiële coaches voor topsporters en artiesten in dienst hebben, maar veelal zijn zij op grootverdieners gefocust. Een doorsnee salaris van wielrensters volstaat in de meeste gevallen niet om op eigen houtje een eigen stekje te veroveren en velen onder ons hebben dan ook vaak geen andere keuze dan lang onder mama en papa’s vleugels te blijven.

Naar aanleiding van de oprichting van de Cyclists’ Alliance werd vorig seizoen onder leiding van voormalig wielrenster Iris Slappendel bij alle 450 UCI-rensters een studie uitgevoerd naar hun behoeften. Uiteraard was het salaris een belangrijk aandachtspunt, voor het eerst werd hier onderzoek naar gedaan en werden er cijfers over gepubliceerd. Van de 300 UCI-rensters die aan de studie deelnamen, fietst bijna de helft voor een inkomen van minder dan 5.000 euro per jaar en 17,5 procent krijgt helemaal geen vergoeding. Net niet de helft van het UCI-peloton heeft een tweede job om het financiële plaatje rond te krijgen.

Gelukkig zijn er heel wat landen die andere oplossingen voor hun topsporters hebben voorzien. Zoals Kaat Hannes in België een contract heeft bij Topsport Defensie, werken Duitse en Franse rensters bij de Bundespolizei of l’Armée de Terre. Ik behoor tot het tiental Vlaamse rensters dat kan genieten van een VDAB-statuut en dankzij de combinatie van een aantal inkomens is het mogelijk om als doorsnee wielrenster een financieel aangenaam leven te leiden. Tot er op een dag een minimumsalaris geïntroduceerd wordt, want ik geloof dat dit er op korte termijn aan zit te komen. Er hangt toekomstmuziek in de lucht voor jonge rensters.

Ondanks de lage verloningen: zolang een slechte dag in het zadel beter is dan een goede dag op kantoor, is het de moeite waard om wielrennen als job te blijven uitoefenen!

Sarah Inghelbrecht

Foto Paul Hinninck

De jacht op UCI-punten

De jacht op UCI-punten

Van de relatieve warmte van Valencia naar de vrieskou in Le Samyn

Van de relatieve warmte van Valencia naar de vrieskou in Le Samyn