Voor de buis voor een historisch moment

Voor de buis voor een historisch moment

De eerste wedstrijden van het seizoen zijn alweer verreden. Afgelopen winter vloog deze keer écht voorbij. Ik mocht mijn seizoen starten in de Omloop Het Nieuwsblad, een wedstrijd die ik al jaren niet meer gereden had en die nu voor het eerst finishte in Ninove, op een steenworp van mijn thuis. Daags nadien stond ik aan de start van de Omloop van het Hageland en weer twee dagen later volgde al Le Samyn. Die eerste drie grote wedstrijden verliepen niet zoals gehoopt, maar ik liet het hoofd niet hangen.

In januari stond ik lang aan de kant wegens ziekte, eerst een zware buikgriep die me meer dan een week in bed hield en kort nadien een keel- en oorontsteking. Dat zorgde wel voor wat stress in de aanloop naar die eerste wedstrijden waar ik al graag had kunnen volgen. Intussen is mijn conditie in stijgende lijn. De week na dit zware drieluik kon ik finishen in de Omloop van de Westhoek, een mooie nieuwe wedstrijd op hetzelfde parcours als Dwars door West-Vlaanderen bij de mannen. De week daarop werd ik twaalfde in Oostduinkerke en in mijn laatste wedstrijd in Zwevezele reed ik bijna 70 kilometer vooruit in een groepje van vier (foto), iets wat ik in het verleden nog niet kon zo vroeg in het seizoen. 

Op deze resultaten kreeg ik enkele positieve, maar dubbele reacties in de zin dat ik “toch wel heel veel verbeterd ben”. Ik denk dat dit alleen maar een logisch gevolg is wanneer je een fulltime job met een pendeltijd van drie uur hebt opgegeven voor thuiswerk. Bovendien heb ik echt een 'thuisgevoel' in mijn nieuwe Health Mate-Cyclelive Team waar iedereen er voor elkaar wil zijn. Mijn levenskwaliteit is er in ieder geval een pak op verbeterd en ik zit terug, sinds lange tijd, goed in mijn vel! Wanneer ik op een weekdag kan gaan fietsen in het zonnetje komt het besef naar boven dat ik het écht wel getroffen heb zo.

Momenteel heb ik een week zonder koers achter de rug, toch wel jammer nu ik net in mijn ritme kwam. De reden daarvoor is dat mijn team niet geselecteerd werd voor Gent-Wevelgem. Als renster van een Belgisch UCI-team - er zijn er maar vier - was dit toch een grote teleurstelling. Zonder afbraak te willen doen aan de organisatie stelde ik me toch de vraag of dit ook zou kunnen gebeuren in een ander land. Jammer voor ons team én vooral voor onze sponsors, niets aan te doen!

Hoe dan ook ben ik blij dat deze wedstrijd, de Driedaagse De Panne vorige week en komend weekend De Ronde Van Vlaanderen  live te zien zijn op Sporza en Eurosport! Dit lijkt me toch een enorme stap in de goede richting en dit kon ik me tien jaar geleden absoluut nog niet voorstellen.

Hoewel er geen wedstrijd was, heb ik mijn weekend toch productief gevuld met een lange duurtraining en enkele huishoudelijke taakjes die al weken, lees maanden, op zich lieten wachten. Op zondagnamiddag zat ik dan voor de eerste keer ooit voor de buis om de vrouwen live te zien koersen in hun Gent-Wevelgem. Toch een historisch momentje, niet?

Tara Gins

Foto Paul Hinninck
 

Samenwerking met Anja van Gompel mijn beste beslissing!

Samenwerking met Anja van Gompel mijn beste beslissing!

De jacht op UCI-punten

De jacht op UCI-punten