De jacht op UCI-punten

De jacht op UCI-punten

Het wielerseizoen 2018 is enkele weken oud. De lange trainingsarbeid in de winter is voorbij, de eerste resultaten worden geplukt.
De eerste UCI-wedstrijd in België, Omloop Het Nieuwsblad, was meteen een schot in de roos: een fantastische ploegvoorstelling in het Kuipke, een nieuw parcours met in de finale de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg, en de ‘klassieke’ aankomst in Meerbeke, ‘Ronde van Vlaanderen retro style’. Mijn eerste wedstrijd ook in de kleuren van Lotto-Soudal, en met de afwezigheid van Lotte Kopecky meteen gebombardeerd tot ‘kopvrouw’, samen met ons Nederlandse talent Demi de Jong. Aan motivatie geen gebrek dus.

Eenmaal in de bergzone had ik onmiddellijk een goed gevoel, niet alleen over de eigen conditie, maar ook over de werkkracht van mijn ploeggenoten. Onvoorwaardelijk brachten ze me keer op keer in de voorste gelederen van het peloton en op de hellingen zelf kon ik goed de eerste groep volgen. Op de Muur van Geraardsbergen werd ik perfect afgezet door mijn ‘teamies’ en kon ik rond de 20ste plaats de Kapelmuur bereiken. De kopgroep was één lang lint, maar mede ook door de tegenwind kwam alles weer samen. Uiteindelijk sprintte ik in de eerste groep naar een twaalfde plaats.

Mijn beste resultaat ooit in de Omloop Het Nieuwsblad, en voor de eerste keer kon ik echt meesprinten voor de overwinning met de eerste groep. Toegegeven, uiteindelijk zijn we met een groep van zowat veertig rensters samen geëindigd, dus de grote afscheiding in de kopgroep was er niet, maar ik vind het toch een beetje jammer dat Het Nieuwsblad gewag maakte van een ontgoochelende massasprint bij de vrouwen. Als je met meer dan 150 rensters start en je sprint met 40 voor de overwinning, vind ik het een beetje kort door de bocht om over een massasprint te spreken.

Bovendien ligt het internationale niveau steeds hoger bij de dames, want samen met Jolien D’hoore en Sofie De Vuyst was ik de enige Belgische in deze groep. Grote chapeau trouwens voor mijn ‘buddy’ Sofie, die na haar verschrikkelijke valpartij vorig jaar en een maandenlange revalidatie ijzersterk aan het seizoen is begonnen.

In hetzelfde weekend van Omloop Het Nieuwsblad was er ook op zondag opnieuw een sterk bezette UCI-wedstrijd: Omloop van het Hageland (Tielt-Winge). De beentjes waren goed gerecupereerd, ik had opnieuw een zeer goed gevoel en kon een fraaie toptienplaats uit de brand slepen. De Nederlandse Ellen van Dijk won solo met een tiental seconden voorsprong, in het groepje dat sprintte voor de tweede plaats (ook hier weer een groep van een veertigtal rensters) werd ik uiteindelijk negende.

Demey 1 PH.jpg

Een mooie waardemeter om al deze resultaten te evalueren, is de UCI-ranking. In iedere internationale wedstrijd krijgen enkele rensters, afhankelijk van het niveau van de wedstrijd, UCI-punten. Ik schrijf bewust ‘enkele rensters’, want bijvoorbeeld in een UCI-wedstrijd zoals Het Nieuwsblad of het Hageland zijn het slechts de eerste 25 rensters die punten krijgen. In een 1.2 wedstrijd is dat zelfs enkel de eerste tien.

In een wedstrijd van de World Tour, zeg maar het allerhoogste niveau in het dameswielrennen, krijgen de eerste 40 rensters punten. Ondertussen heb ik ook mijn eerste World Tour-wedstrijd van 2018 gereden. Voor de start was de ambitie om in die top veertig te eindigen en zo naast UCI- ook World Tour-punten te scoren. Dit is van belang, onder andere voor de volgorde van de ploegwagens in bijvoorbeeld de Ronde van Vlaanderen.

Mijn eerste World Tour-wedstrijd dit jaar was de Ronde van Drenthe in Nederland. Deze wedstrijd wordt gekenmerkt door een afwisseling van bijzonder lange en slechte kasseistroken, een viertal plaatselijke rondes over de VAM-berg, een kunstmatig aangelegde helling in Drenthe, en dan via nog een aantal kasseistroken naar de aankomst.

Mijn goede vormcurve werd ook in deze wedstrijd bevestigd: kasseien liggen me sowieso goed en op de VAM-berg kon ik ronde na ronde de eerste groep volgen. Uiteindelijk werd er met een dertigtal rensters voor de overwinning gesprint en kon ik een voor mij bijzonder knappe zestiende plaats uit de brand slepen. Veruit mijn beste resultaat in een World Tour-koers! Als je dan weet dat je voor die zestiende plaats 5 (VIJF!!!) UCI-punten hebt verdiend, moet ik niet vertellen hoe moeilijk het is om je totaal aan te vullen.

Maar goed, bij aanvang van het seizoen stond ik in de UCI-ranking op de 133ste plaats, door mijn prestaties in het begin van dit seizoen ben ik opgeschoven naar plaats 111. Ik moet waarschijnlijk niet vertellen wat mijn doel is voor de komende weken? Ja hoor, top 100 is mijn grote doel voor de rest van het voorjaar. Duimen maar…!

Voor de volledigheid, en om een idee te geven over de andere Belgische dames, hierbij de meisjes die momenteel in de top 200 staan: Jolien D’hoore (8), Ann-Sophie Duyck (42), Lotte Kopecky (59), Valerie Demey (111), Kaat Hannes (160), Sofie De Vuyst (174, veel plaatsen verloren door haar zware valpartij natuurlijk…) en Sarah Inghelbrecht (175).

Valerie Demey

Foto's Paul Hinninck

Voor de buis voor een historisch moment

Voor de buis voor een historisch moment

Op weg naar een minimumsalaris

Op weg naar een minimumsalaris