Een nieuw seizoen!

Een nieuw seizoen!

Het Belgische wielerseizoen 2018 staat voor de deur. Voor alle renners is het toch altijd een beetje bang afwachten hoe de trainingsarbeid van de winter effect heeft op de wedstrijdresultaten. Voor een bepaalde groep, namelijk de meisjes die de stap van dames jeugd naar dames elite zetten, is dit nog meer een groot vraagteken.

Omdat ik als belofte tweemaal het jongerenklassement van de Lotto Cycling Cup, een vezameling van Belgische UCI-wedstijden, heb gewonnen, heeft mijn ploegleidster Liesbet De Vocht gevraagd om bij de recentste ploegstage van Lotto Soudal Ladies de jongedames van de wielerploeg Balen BC toe te spreken over de overgang van jeugd naar elite in het dameswielrennen.

Ik ben nu iets meer dan tien jaar actief in het dameswielrennen. Ik startte mijn carrière bij de 13-jarige aspiranten. Hoewel in mijn dichte familie heel wat wielerliefhebbers zitten, was de keuze om te starten met wielrennen volledig mijn eigen wil. Ik weet niet waarom, maar om een of andere reden wou ik echt koersen.

Bij de aspiranten en nieuwelingen was ik een echte meeloper. Ik had zelfs moeite om bij de eerste tien te finishen in een jeugdwedstrijd. Maar… ik deed het graag. Met een glimlach kijk ik nu terug op die beginperiode. Sommige herinneringen zijn echt hilarisch. Mijn training bestond meestal uit twee ritjes per week van zo’n anderhalf tot maximaal twee uur, samen met mijn papa, waarbij we onderweg minstens één keer moesten stoppen om ons te bevoorraden: een wafel, een taartje, een cola… Ik denk dat ik op sommige trainingen meer calorieën naar binnen speelde dan dat ik er verbruikte.

Ook op wedstrijddagen verliep het allemaal niet professioneel. Wanneer we een verre wedstrijd hadden, dan werd er onderweg aan een wegrestaurant halt gehouden en niet zelden at ik daar kip met frietjes, een paar uur voor de wedstrijd.

_MG_5599.jpg

Wat ik in het jeugdwielrennen wel altijd belangrijk vond, waren de wedstrijden in de Ardennen en de klimwedstrijden in Nederlands Limburg. Jammer genoeg zijn er weinig dergelijke wedstrijden, maar van één ding ben ik zeker: als je die wedstrijden links laat liggen wegens te lastig, is er weinig hoop om het later te maken. Wij stonden dikwijls met nauwelijks tien meisjes aan de start in de Ardennen, maar van de weinige meisjes die ondertussen zijn doorgestoten naar een UCI-ploeg zijn er veel die ik daar aan de start zag. In Vlaanderen koersen we al genoeg op het vlakke rond de kerktoren, heb geen angst voor een lastige wedstrijd. Ook in die klimwedstrijden werd ik soms op minuten gereden, maar dat is niet belangrijk. Dergelijke wedstrijden zijn belangrijk en ideaal om met beide voeten op de grond te blijven!

Vanaf mijn tweede jaar als junior ben ik dan beginnen samenwerken met een trainer. Ik leerde trainen met een wattagemeter, van aangepaste voeding was toen nog geen sprake, maar voor het eerst kwam er echt structuur in mijn trainingsprogramma. Ik groeide langzaam naar de subtop bij de juniores, maar ook hier waren tal van meisjes veel beter dan ik.

Een zeer belangrijk moment is dan de eigenlijke overstap naar de elite. Aangezien er bij de dames, op het Europees kampioenschap na, geen wedstrijden zijn voor beloften afzonderlijk, is het dus van bij de juniores rechtstreeks naar de elite. Koersen tegen Marianne Vos, Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten, Jolien D’hoore, noem maar op.

Ik heb absoluut niet de pretentie om te zeggen dat mijn weg de beste, de enige of zelfs de goede weg is. Ik moet zelf absoluut nog veel evolueren in mijn carrière als renster. Echter, de raad die ik wil meegeven op basis van mijn ervaring is om goed na te denken over de keuze van de ploeg bij de overstap naar de elite. Mijn keuze viel op het team van Keukens Redant, en wel om twee redenen.

De eerste reden was dat deze ploeg alle Belgische UCI-wedstrijden reed, met uitzondering van de World Tour. Dit heeft als voordeel dat je als jonge Belgische belofte vrijwel altijd op de startlijst van de ploeg staat in die wedstrijden. En geloof me, er is een wereld van verschil tussen een kermiskoers en een wedstrijd zoals Omloop Het Nieuwsblad. Pas bij mijn derde deelname kon ik Het Nieuwsblad uitrijden, maar de twee voorgaande jaren had ik een schat aan ervaring opgedaan in die wedstrijden, gewoon door deel te nemen en zolang mogelijk in koers te blijven. In de UCI-teams zijn de plaatsjes duur voor een selectie. Voor renners met ambitie is dat contact met die wedstrijden superbelangrijk. Dus, zeker als je zoals ik een subtopper bent bij de jeugd, zoek het niet te hoog!

Vrouwenpeloton.jpg

De tweede reden was dat er bij Keukens Redant een goede organisatie was qua wintertrainingen. Vanaf januari op zaterdag en zondag een viertal uur trainen in de winterkoude, het is geen pretje, maar het is nodig om harder te worden en vooral om het trainingstempo op te krikken. Als je de kans hebt om regelmatig in ploeg te trainen, hetzij met je team, hetzij bij een andere groep, zeker doen. In groep zal je veel minder trainingen overslaan dan wanneer je alleen in de koude moet trainen.

Vanaf mijn derde jaar bij de beloften heb ik nog een aantal stappen gemaakt. Ik ben volledig overgeschakeld naar supergezonde voeding, ik heb ook stabiliteitstrainingen in mijn programma geïntroduceerd en in de winter doe ik een aantal stages in Spanje. Het zijn zaken die naarmate je ouder wordt noodzakelijk zijn om nog stappen te zetten. Vanaf een bepaald niveau is het echt moeilijk om nog een paar procentjes beter te worden. Wie te vroeg te serieus bezig is, zal het zeer moeilijk hebben om die stap te kunnen zetten.

Tot slot nog een laatste punt voor jonge renners en hun entourage: laat de jonge sporters alstublieft op een rustige manier groeien, hou het plezant, kaffer uw dochter niet uit wanneer het een keertje minder gaat, want bij de elite zal het verschillende keren ‘minder gaan’. Probeer hen daarom de liefde voor de sport te laten behouden en geniet van kleine vooruitgang bij de elite in plaats van onrealistische verwachtingen te stellen. Ikzelf was doodgelukkig toen ik als tweedejaarsbelofte vier minuten na de winnaar als 102de en ‘total loss’ mijn eerste UCI-wedstrijd uitreed in Boezinge. Dat is wat ik bedoel met kleine vooruitgang!

Veel succes aan alle Belgische wielerdames en welkom aan de nieuwkomers!

Valerie Demey

Foto's Lotto Soudal Ladies/FACEPEETERS / MVH
 

Na winterblues komt zonneschijn

Na winterblues komt zonneschijn

Trainen en koersen in Turkije

Trainen en koersen in Turkije