Niet alles is top in Women's World Tour

Niet alles is top in Women's World Tour

Rotverwend werden ze deze zomer, mijn supporters. Drie weken op rij konden ze mij live op televisie aan het werk zien. Zowel bij La Course by Le Tour de France, het Europees kampioenschap in Herning en de World Tour-wedstrijd in Vårgårda bleven ze voor het televisiescherm plakken. Met Lieselot Decroix heeft Sporza de geknipte co-commentator gevonden om in Vlaanderen onze uitgezonden wedstrijden te promoten. Beetje bij beetje verhoogt de visibiliteit van het dameswielrennen. In de voormalige Wereldbeker verzorgde de UCI deze visibiliteit, met de introductie van de Women’s World Tour wilde ze dit nog verbeteren door deze taak in handen van de wedstrijdorganisatoren te geven. 

De tweede editie van de Women’s World Tour loopt op zijn einde met nog enkel de Ladies Tour of Norway, Boels Rental Ladies Tour, GP Plouay en Madrid Challenge by La Vuelta op de kalender. Na bijna een vol seizoen in de World Tour mee te draaien merk ik dat een paar organisatoren hier heel goed in slagen, maar dat anderzijds helaas nog een heel aantal wedstrijden op een erg oubollige manier georganiseerd worden. Jonge wedstrijden zoals de OVO Energy Women’s Tour en de Prudential Ride Londen Classique (overigens dezelfde organisatoren) krijgen het voor elkaar om heel veel publiek bij de wedstrijden te betrekken, ons met een hoge prijzenpot te belonen en de Britse televisie warm te maken om hun koersen live op televisie te krijgen. La Course by Le Tour de France en Vårgårda World Tour werden zelfs in meerdere landen uitgezonden. 

In fel contrast met de organisatie van deze wedstrijden vond deze zomer ook de Giro Rosa plaats. Die wordt dikwijls als dé belangrijkste en grootste wedstrijd van het seizoen uitgeroepen, ondanks het feit dat een heel aantal aspecten in deze tiendaagse rittenwedstrijd door zowel teams als fans in de sociale media als ‘a joke’ omschreven werden. Onmogelijk was het om de Giro Rosa online te volgen, het was urenlang wachten om enig (correct) resultaat terug te vinden, in de grafieken van de rittenschema’s konden vlakke en bergetappes amper onderscheiden worden en de wedstrijdkaravaan werd niet genoeg ondersteund. Het grote peloton van 160 rensters brak dagelijks in meerdere grupetto’s en met wat geluk werd je groep door de wagen van een team gevolgd. In één van de etappes was mijn team genoodzaakt om langs de kant van de weg te stoppen en water te kopen om een grupetto van 40 rensters in de extreme hitte te kunnen blijven bevoorraden. Sommigen hadden geen geluk, zoals de Britse Molly Weaver die in derde etappe noodgedwongen in de bezemwagen moest stappen, omdat geen enkele achtervolgende groep werd ondersteund door motoren of auto’s die haar lekke tube konden vervangen. 

Naast de ontbrekende aandacht voor een aantal van onze World Tour-wedstrijden zijn er dus nog een aantal dingen die ik als onrespectvol of amateuristisch beschouw en waarvan ik vind dat de UCI werk zou moeten maken. Kleinigheden die me niet moeilijk realiseerbaar lijken zouden ons leven als wielrenster een stuk aangenamer maken. Dikwijls komt het voor dat we bij wedstrijden met de helft van het peloton in dat ene cafeetje moeten smeken om het toilet te mogen gebruiken of dat we na Trofeo Binda, La Course by Le Tour de France, Luik-Bastenaken-Luik, Vårgårda, etc. zonder douche het vliegtuig of de auto instappen om aan de terugreis naar huis te beginnen. Dit is 2017 en dit is de Women’s World Tour. Een minimum standaard graag!

De Women’s World Tour is op goede weg met de toevoeging van prestigieuze wedstrijden, maar de UCI moet voorkomen dat de verschillen tussen de wedstrijden te groot worden. De dankbaarheid voor de organisatoren die meegaan met de progressie van het dameswielrennen moet benadrukt worden en de oubollige organisaties moeten wakker geschud worden. Het nieuws dat de Driedaagse De Panne in 2018 één dag van de mannenwedstrijd door een manche in de Women’s World Tour vervangt, werd bij ons met open armen ontvangen. Waarom de UCI de organisatie van de populaire OVO Energy Women’s Tour niet toelaat om naast de Giro Rosa uit te groeien tot een tweede grote ronde, daar begrijpen we dan weer geen snars van. Het uitbreiden van de kalender zorgt ervoor dat ons seizoen spannender wordt, omdat het ons dwingt om te specialiseren. Allrounders zoals Emma Johansson die een volledig seizoen op alle terreinen op een topniveau presteren, zullen stilaan verdwijnen. Teams zoals Boels Dolmans en Sunweb hebben begrepen dat piekperiodes en specialisatie steeds belangrijker worden en zij verslaan allrounders zoals Elisa Longo Borghini en Ashleigh Moolman die er het hele jaar willen staan. Ook de geslaagde verhoging van het maximumaantal kilometers naar 160 zorgt ervoor dat we meer tijd nodig hebben om te recupereren en niet zomaar meer de wedstrijden aan mekaar kunnen rijgen. Zo krijgen we dan weer meer verschillende winnaressen.

Een volgend werkpunt voor de UCI is het puntensysteem van de World Tour. Anna van der Breggen verdiende met haar eindoverwinning in de tiendaagse Giro Rosa 120 punten voor de World Tour (en 1.130 euro), wat net evenveel is als het puntenaantal (en 25.000 euro!) dat Coryn Rivera scoorde met haar overwinning in Prudential Ride London Classique, een criterium van 66 kilometer. Kun je je voorstellen dat Chris Froome met zijn overwinning in de Tour de France slechts evenveel punten voor de World Tour zou verdienen als pakweg Alexander Kristoff die Ride London Surrey Classic en de GP Frankfurt wint? Uiteraard is dit niet het geval, Froome behaalde met zijn eindoverwinning 1.000 punten terwijl Kristoff twee keer 300 punten verzamelde. Dit is een belangrijk werkpunt, omdat wielrenners verloond worden naargelang het aantal UCI-punten dat ze op hun conto hebben. Bij de dames worden de sprintsters en klassieke rensters voorlopig te veel bevoordeeld ten opzichte van de ronderensters.

Helaas is ook de ene zijn dood de ander zijn brood of omgekeerd. Het succes van het uitbreiden van de World Tour gaat ten koste van de UCI .1 en .2 wedstrijden, maar dit onderwerp hou ik voor een volgende blog. Heel wat stof tot nadenken wat ik, terwijl ik mijn volgende World Tour-wedstrijd voorbereid, graag aan jullie overlaat!

Sarah Inghelbrecht

Foto's Paul Hinninck (Vårgårda)

De frigoziekte

De frigoziekte

Motivation Monday

Motivation Monday