Geduld wordt altijd beloond

Geduld wordt altijd beloond

ir. Inghelbrecht, sinds vorig weekend de nieuwe titel van mijn broer. Na het behalen van zijn master Burgerlijk Ingenieur in de Computer Sciences komen de emoties die ik tijdens mijn studies Handelsingenieur beleefde weer aan het oppervlak. Een aantal wielrensters zijn nu net als ik twee jaar geleden aan een decompressie toe na het behalen van een diploma dat bloed, zweet en tranen heeft gekost. Anderen zijn nog niet afgestudeerd en kijken uit naar een vakantie van drie maanden vol fietsplezier of zijn teleurgesteld over de resultaten en kijken op tegen herexamens. Aan al deze studenten en beginnende studenten wil ik graag tips meegeven en mijn ervaringen delen om hen een hart onder de riem te steken wanneer het even weer minder gaat.

Ik herinner me die keer dat ik mijn powerpoint Operations Management op de televisie liet afspelen tijdens mijn rollentraining. Die keer dat de professor Information Management tijdens een mondeling examen medelijden met me had, omdat ik mijn examen verknalde doordat mijn vraag over een gastspreker ging die ik door een wereldbeker in Mexico gemist had. Al die donderdagnamiddagen na zware pistetrainingen dat ik moeite had om mijn ogen open te houden bij Human Resources Management. Die keer dat ik zo hard gestudeerd had voor het ‘buisvak’ Werktuigkunde en de professor mij in verleging bracht door extra vragen te stellen over alle mogelijke soorten fietsremmen en aandrijvingen. Alle keren dat ik van thuis naar mijn kot fietste met een rugzak vol cursussen om de reistijd te verminderen en trainingstijd te winnen. Die keer dat ik in volle voorbereiding op het WK op stage in Mallorca te horen kreeg dat ik slechts voor de helft van mijn vakken geslaagd was en van niemand steun kreeg. Al die uren en dagen dat ik in het buitenland in kleine hoekjes en op vliegtuigen met mijn neus tussen de boeken zat en uitgelachen werd. Die keer dat ik met nog een rode kop van mijn inspanningstest twee minuten te laat het auditorium binnensloop en door de professor weer naar buiten gestuurd werd. Die keer dat ik voor een deadline groepswerk Informatica na drie weken nachtwerk en een laatste nachtje doordoen besliste om mijn blokkentraining op de rollen uit te voeren alvorens naar de les van 8u30 te trekken. Herinneringen die me nog lang zullen bijblijven. Twee jaar later kan ik mezelf wel gek verklaren en me hardop afvragen hoe ik dit klaargespeeld heb.

Maar uiteraard herinner ik me ook alle steun en begrip van vrienden en studiegenoten. Ik herinner me dat Jolien D’hoore me steeds herhaalde hoe zij op het WK baanwielrennen 2009 in Pruszkow gelost werd en amper drie jaar later vijfde werd op de Olympische Spelen. Ik herinner me de professoren die me toelieten om examens te verschuiven. De euforie na het slagen voor alle examens, minstens evenveel waard als overwinningen in het wielrennen. Omringd worden door de juiste mensen is van goudwaarde.

De opofferingen mochten dan wel erg groot zijn, niks weegt op tegenover hoe fier ik ben over wat ik in die vijf jaar gerealiseerd heb. Een diploma Handelsingenieur en onder andere zomaar eventjes tussendoor zilver veroveren in het EK ploegenachtervolging. Moeilijke wegen leiden tot prachtige bestemmingen! Vaak kreeg ik de vraag of de combinatie haalbaar was en pas achteraf heb ik beseft dat het niet echt doenbaar was. Tijdens die vijf jaar ben ik op de fiets ter plaatse blijven trappelen. Vooral de combinatie met de piste heeft het erg moeilijk gemaakt, omdat naast de zomer ook de winter volgepland was met trainingen en buitenlandse uitstappen en de stress voortkomende uit prestatiedruk nooit veraf was. Ik had het mezelf een stuk makkelijker kunnen maken door zoals de meeste sporters mijn studies over meerdere jaren te spreiden, maar ik koos er bewust voor om het standaardtraject te volgen. Vijf jaar leek me immers al lang genoeg en op die manier werkte ik al mijn vakken met dezelfde studiegenoten af, wat interessant was voor groepswerken en het uitwisselen van notities. Tijdens mijn laatste jaar had ik eindelijk onder de knie hoe de combinatie voor mij het beste werkte. Misschien moet ik opnieuw beginnen studeren om mijn ervaring te kunnen gebruiken...? In elk geval heb ik van geen enkele keuze spijt en heb ik enorm veel geleerd, ook veel wat niet in mijn cursussen stond.

Een recent voorbeeld aan wie studenten zich kunnen optrekken, is Nathalie Verschelden. Ze volgde hetzelfde traject als ik en werkte haar studies Toegepaste Taalkunde met Master Vertalen in vier jaar af. Nathalie bleef geduldig koersen voor Keukens Redant tot ze afstudeerde en na haar twee overwinningen in kermiskoersen vorig jaar klaar was voor de stap naar een UCI-team. Nathalie is professioneel met haar vak bezig en haar progressie sinds het behalen van haar diploma is opvallend! Een voordeel in het dameswielrennen is dat er niet een soort van arbitraire grensleeftijd (laatste jaar belofte) bestaat voor de overstap naar een UCI-team zoals bij de mannen en dat er op prof worden geen leeftijd staat. Zo hebben we als dames meer kansen om hogere studies af te werken vooraleer fulltime met wielrennen bezig te zijn.

Wat ik uit mijn ervaring wil meegeven, is dat het belangrijk is om een realistisch traject uit te stippelen en niet te veel of te snel te willen. Geduld wordt altijd beloond en de aanhouder wint. Dit besef ik nu des te meer nadat ik vorige zondag mijn vierde overwinning van het seizoen behaalde. Uiteraard is het vooral ook veel hard werk, geloven in jezelf en doorzetten bij dipjes. Rome was niet in één dag gebouwd en zo gaat het ook niet bij het behalen van een diploma hoger onderwijs of progressie op de fiets!

Sarah Inghelbrecht

Foto's Paul Hinninck

 

Thüringen, een minder bekend stukje Duitsland

Thüringen, een minder bekend stukje Duitsland

Tour de Rêves

Tour de Rêves