Het BK, sportief een voltreffer

Het BK, sportief een voltreffer

Afgelopen zondag vond in Antwerpen het BK plaats. Er is al veel over gezegd en geschreven en iedereen had wel een mening over ‘wat’ en ‘hoe’ rond de wedstrijd. Die meningen waren vooral negatief! Maar over de wedstrijd zelf heb ik jammer genoeg niet veel gehoord. We hebben er als rensters samen nochtans een mooie wedstrijd van gemaakt! Jammer genoeg kwam het sportieve in de schaduw terecht… En dat is ontzettend jammer, want dat helpt niemand vooruit. 

Ik draai al enkele jaren mee in het peloton en heb de evolutie van het vrouwenwielrennen van dichtbij meegemaakt. Vroeger reden we ons nationaal kampioenschap op een andere dag en waren de enige toeschouwers langs de kant van de weg de supporters van rensters en een paar toevallige voorbijgangers. We kregen amper aandacht van de media en er waren amper UCI-wedstrijden in België. Rensters met een profcontract die voltijds met wielrennen bezig konden zijn, waren zeldzaam! Er moest iets veranderen en rensters, ploegen, wedstrijdorganisatoren en de Belgische wielerbond hebben de handen in elkaar geslagen om het vrouwenwielrennen naar een hoger niveau te tillen en voor meer media-aandacht te zorgen. Ik kan zeggen dat dit tot nu toe al aardig gelukt is. Er zijn meer UCI-wedstrijden in België, meer rensters kunnen zich dankzij statuten zoals bijvoorbeeld mijn topsportstatuut bij Defensie voltijds toeleggen op het wielrennen en internationaal worden we niet meer naar huis gereden. In de media wordt nieuws uit het vrouwenwielrennen steeds vaker opgepikt. Dit zijn toch de veranderingen waar wij als rensters hard voor gevochten hebben!

Het Belgisch kampioenschap is ook zo’n veranderding die nodig was. De datum werd aangepast en we mochten ons kampioenschap op dezelfde dag rijden als de mannen. Een klein minpuntje was dat we vroeger van start moesten gaan, om 8 uur. Maar eerlijk… Dat weegt niet op tegen wat we er allemaal voor terugkrijgen. Aan de start in Antwerpen stond inderdaad niet veel publiek, vooral supporters van rensters, liefhebbers en een aantal mensen die in de buurt woonden. Op het moment dat de finale losbarstte, was het echter wel gezellig druk langs de kant van de weg. En dat is net het mooiste moment in de koers, dus die mensen kregen een mooi spektakel te zien, propaganda voor het vrouwenwielrennen! Zo krijgen we er weer een aantal liefhebbers bij.

Sporza was aanwezig en we hebben een mooie uitgebreide samenvatting gekregen op nationale televisie, bedankt daarvoor! Dit is de aandacht waar we al jaren om roepen en toch zijn er rensters die nog steeds niet gelukkig zijn. Dat begrijp ik niet goed. Als je ziet waar we vandaan komen en vergelijkt met waar we nu zijn, kan je niet anders dan blij en positief zijn over de weg die we hebben afgelegd. Rome is niet op één dag gebouwd en natuurlijk is er nog veel werk, maar we gaan vooruit, stap voor stap… Je moet eerst leren kruipen voor je kan stappen en wanneer je kan stappen, moet je pas beginnen met lopen. Anders heeft het helemaal geen zin. 

Ook over de afstand is veel gezegd en geschreven. “Maar 100 kilometer… Het zou 140 kilometer moeten zijn”, hoorde ik veel rensters zeggen… Maar eerlijk, hoeveel Belgische rensters kunnen een koers van 140 kilometer aan op internationaal niveau? Moeten we er niet eerst voor zorgen dat er meer rensters dit niveau aankunnen zodat je ook na 140 kilometer hetzelfde spektakel kan leveren in een Belgisch kampioenschap?

Voor sommige dingen moeten wij momenteel ijveren, maar we zullen net zo goed opofferingen moeten doen, net zoals de vorige generatie dat ook voor ons heeft gedaan. We moeten het groots en toekomstgericht bekijken, en niet op korte termijn. Want dan blijven we trappelen op dezelfde plek en is het ook niet goed. We moeten vooruit, stap voor stap!

Maaike Polspoel

Foto Paul Hinninck
 

Tour de Rêves

Tour de Rêves

BK = ontbijt om 5 uur

BK = ontbijt om 5 uur