Niets gaat boven de wielermonumenten

Niets gaat boven de wielermonumenten

“Het is zwaarder dan Luik-Bastenaken-Luik!” “Die klim is zoals La Redoute, maar dan vijf keer langer!” “Ik dacht dat ik naar een sprinterskoers kwam?!” Bij de start van de Women’s Tour de Yorkshire was er opvallend veel rumoer over het parcours. De naam Kirsten Wild op de éénjarige erelijst misleidde waarschijnlijk een aantal rensters die nietsvermoedend hun klimmersbenen hadden thuisgelaten. Hoewel ik benieuwd was naar die veelbesproken Côte de Lofthouse en het nieuwe parcours wist ik wat deze wedstrijd ons zou brengen. Korte en lange sectoren met hellingsgraden die je te voet amper kunt overmeesteren, zweetdruppels die één voor één over je neus rollen en spieren die snakken naar een moment van rust. Maar ondanks de zware inspanningen wist ik dat deze wedstrijd drie uur lang genieten zou zijn.

Elke wedstrijd roept een bepaald gevoel op en dit is onder meer afhankelijk van het parcours, het publiek, de weersomstandigheden en de organisatie. De Women’s Tour de Yorkshire is speciaal om wat het lokale publiek met het prachtige parcours doet. Ondanks het ontbreken van een ingewortelde wielercultuur leven de Britten wekenlang toe naar dit evenement. In afwachting van de grote dag wordt alles wat maar kan blauw en geel geschilderd en worden landschapskunstwerken geconstrueerd waarvan men in de Tour de France nog wat kan leren. Of je nu als eerste van de kopgroep of een half uur later als enkeling voor de groene vlag of zelfs als joggende moeder met kinderwagen het parcours door Yorkshire aflegt, je wordt steeds met evenveel koebellen, gejuich en respect aangemoedigd. Organisaties gekenmerkt door deze magische sfeer zijn wedstrijden waar rensters graag terugkeren. 
Andere afspraken die vorige winter in de kalenders van zowat het hele damespeloton - sprinters inclusief - in rood werden aangestipt, waren ongetwijfeld de Ronde van Vlaanderen en de kersverse Luik-Bastenaken-Luik. Niks gaat boven de wielermonumenten en het voelde voor mij en vele anderen als een eer om mekaar in deze wedstrijden te kunnen bekampen. Hopelijk kan de droom van het dameswielrennen om alle vijf de wielermonumenten op de kalender te hebben ooit werkelijkheid worden.

Na de Ronde van Vlaanderen verlieten de teams ons wielergebied en dat ging gepaard met een verandering van klimaat in het peloton. Weg constante stress, welkom ontspannen koersen. Vlaanderen, het wielerepicentrum van nervositeit en bekend om slechte weersomstandigheden en valpartijen. Om elke hoek schuilt gevaar. Is er geen klim of kasseistrook te bespeuren, dan wordt het opletten voor wind of voor één of andere spleet in het midden van de weg. Waarom wil eigenlijk de hele wereld in Vlaanderen koersen? De verklaring voor deze paradox zou wel eens een haat-liefdeverhouding kunnen zijn waarbij het laatste overwint, omdat je enkel in Vlaanderen kunt tonen hoe compleet je als renster bent.

Over complete rensters gesproken, mijn vijf sterren voor het Vlaamse en Ardennenvoorjaar gaan naar Ellen van Dijk. Speculaties deze winter bij haar overstap naar Team Sunweb voorspelden dat ze als kopvrouw haar succesjaar 2013 zou herhalen, maar niets is minder waar. Opnieuw is de Nederlandse een impressionante ‘domestique’, een onmiskenbare pion in de successen van haar ploegmaats Coryn Rivera en Lucinda Brand en bovendien zelf winnares van de Healthy Ageing Tour. Van Omloop Het Nieuwsblad tot en met Luik-Bastenaken-Luik en Women’s Tour de Yorkshire, op Ellen van Dijk kun je een huis bouwen.

Met of zonder Ellen van Dijk gaan we in mei aan de andere kant van de wereld opnieuw een mooie wielermaand tegemoet. Ik moet jullie niet vertellen dat de koersen op meer dan 2000 meter hoogte in Californië of over de hemelsbrede en kaarsrechte wegen in China opnieuw voor een nieuwe schwung in het peloton zorgen. Benieuwd wie op deze terreinen als sterkste rensters naar voren komen...

Sarah Inghelbrecht

Foto Paul Hinninck
 

In mei leggen alle vogels (kippen) een ei...

In mei leggen alle vogels (kippen) een ei...

'Trackies'

'Trackies'