Vallen en opstaan

Vallen en opstaan

Wielrennen is niet allemaal glans en glorie. Het zijn de witte raven die met de prijzen gaan lopen, slechts twintig procent van heel het peloton. Tachtig procent vult mee dat peloton, knokt zich een weg om tot die andere twintig procent te behoren. Elk jaar opnieuw stel je doelen, verwachtingen, maar die worden niet altijd ingelost. Het is omgaan met verlies. Telkens weer worstelen met de gedachte of het al die inspanningen wel waard is. Elke keer je hoofd weer oprichten en vooruitkijken, want zoals Tom Boonen het zei: renner word je met vallen en opstaan, renner blijf je door te blijven opstaan.

Het verschil ligt niet altijd in vermogen of trainingen, maar vaak in de mentale weerbaarheid van atleten. Het net niet doorzetten op cruciale punten waar iedereen het lastig heeft. Je bent zelf je grootste vijand. Als je je persoonlijke grenzen kan verleggen, verbeteren je prestaties als vanzelf.

Het seizoen 2017 leverde tot nu toe niet wat ik ervan verwacht had. Het positieve is dat het alleen maar kan verbeteren. Elke vorm van falen geeft mij de kracht om op een dag te schitteren, alle frustraties uit mijn lijf te rijden. Want diep vanbinnen weet ik dat ik veel beter kan dan wat de uitslagen laten zien. Dit is voor veel Belgische vrouwen zo. Daarvan ben ik overtuigd.

Annelies Dom

Foto Paul Hinninck

 

De tol van de roem?

De tol van de roem?

E3 Harelbeke kan onze Vlaamse Wielerweek vervolledigen

E3 Harelbeke kan onze Vlaamse Wielerweek vervolledigen