Tour de Sarah 2

Tour de Sarah 2

Na een korte stage met de nationale ploeg vertrok ik voor Tour de Sarah 2 voor een drietal weken van hard labeur op de fiets in prachtige wijnstreken in Frankrijk. Drie weken in temperaturen die nog te hoog waren om in de schaduw aan de rand van een zwembad te vertoeven. Drie weken van afzien en genieten in één klap.

Trophée d'Or in de gouden graan- en zonnebloemlandschappen is één van mijn favoriete wedstrijden, dankzij de combinatie van wind en hellingen en dit jaar ook een aantal hectische sprints. In die sprints konden wij kopvrouw Monique van de Ree twee keer naar een podiumplaats loodsen. Er ontbrak net dat tikkeltje geluk om de overwinning binnen te halen. De Lotto Soudal Ladies domineerden de hele week en verdienen een dikke pluim voor hun prestaties.

Een avontuurlijke autorit bracht Sarah Rijkes, Lotte van Hoek en mezelf naar de Ardèche om ons optimaal voor te bereiden op de Tour de l'Ardèche die een week later zou starten. Hoe zwaar deze regio ook is om te fietsen, dankzij de prachtige landschappen kregen we er maar niet genoeg van. De Ardèche is een absolute aanrader voor al wie van de natuur en het leven op de camping houdt. Met zekerheid zou ik er nog terugkomen. Al moet ik toegeven dat deze gedachte snel verdween tijdens de beklimming van de Mont Ventoux aan het einde van de derde etappe. Het aftellen tot de top verliep meter per meter. Het gezucht en gekreun van de rensters werd steeds luider. De gezichtsuitdrukking van een renster die een auto instapte boezemde bijna angst in. 

Een moment van verlossing kwam er toen een trouwe Belgische supporter met frisse blikjes Coca Cola opdook. Nu het mannenpeloton helaas zijn Coca Cola held Lucien verloren is, kon het vrouwenpeloton kennismaken met Etienne Vanneste, elke dag present op de laatste klim met frisse blikjes. Aan de zijde van mijn ploegmaat Sarah lukte het me om op een dik half uur van de onbekende Oostenrijkse winnares de top te bereiken. Zij versloeg onze Braziliaanse gelegenheidsploegmaat Flavia Oliveira en de niet klein te krijgen Franse kampioene Edwige Pitel. Ons werk in de race naar de Ventoux had geloond en die tweede plaats van Flavia hield ons mentaal overeind. Met het oog op het eindklassement hadden we nog een belangrijke taak te vervullen.

Loodzwaar, maar absoluut de moeite waard

Na de tweede epische bergetappe met finish op de Mont Ventoux keek de rode lantaarn in de wedstrijd al tegen een achterstand van 2u35 aan. Elke dag kregen we te horen: “vandaag is de zwaarste etappe”. Met een aankomst in het skistation Mont Lozère, een dag met zowel een tijdrit en een rit in lijn van 90 km en drie etappes van langer dan vier uur leek elke wedstrijd wel een koninginnenrit. Dagelijks vielen rensters na de finish huilend op de grond. Het roadbook durfde je niet meer te bekijken, omdat je niet meer wilde weten wat er je te wachten stond. De langste etappe was voor een renster van Fassa Bortolo enorm op de tanden bijten, tot ze op drie kilometer van de finish echt niet meer verder kon en noodgedwongen moest opgeven. Een Amerikaanse renster loste noodgedwongen een plaspauze in, miste de grupetto en moest nog 115 km alleen verder. 

Wat een taferelen. Elk stukje spier in ons lichaam deed pijn en we snakten allen naar rust. Alsof dat niet genoeg was, kregen we dagelijks met lange transfers te maken. Vertrek naar de wedstrijd om 9 uur en terug op de camping om 21 uur. Als je pech had en de laatste van de rij was voor de massage, mocht je al blij zijn voor middernacht in bed te liggen. De motivatie om te koersen was duidelijk aanwezig, maar toch moesten wij ons dagelijks op de fiets slepen. Op dag vijf was er zelfs een volledige ploeg die besliste om niet meer aan de start van de tijdrit te verschijnen en het zwembad van de camping op te zoeken. Door een valpartij bleven we nog met slechts twee Waowgirls over om de leidersplaats van Flavia te helpen verdedigen, maar dat deed ze met verve. Onze gastrenster schonk ons de overwinning in het algemeen klassement, een klasrijke ritoverwinning op de Mont Lozère en de bergtrui!
Zes dagen, zeven etappes, 630 km, 11.300 hoogtemeters, 19u51 op de fiets (of 23u30 voor de rode lantaarn), 116 rensters aan de start en 76 aan de aankomst. Tour de l'Ardèche is prachtig, Tour de l'Ardèche is zwaar. Tour de l'Ardèche is een killer, maar absoluut de moeite waard!

Tour de Sarah 2 werd afgesloten met de World Tour wedstrijd Madrid Challenge by la Vuelta. Mijn opdracht om Monique van de Ree naar een uitstekend resultaat te leiden werd helaas gedwarsboomd door een valpartij op drie kilometer van de finish. Monique sprintte naar de zevende plaats, maar voor mezelf had ik op een betere afsluiter dan een valpartij gehoopt.

Tour de Sarah 2 was een fantastische ervaring die mooie resultaten met zich meebracht en mij klaarstoomde voor het seizoen 2017. Dit was enkel mogelijk dankzij de steun van Lares-Waowdeals en het gezelschap van mijn ploegmaten. Niet vaak kun je zeggen dat de sfeer op het einde van het seizoen nog even optimaal is als tijdens het trainingskamp in februari! In 2016 kreeg ik heel wat opportuniteiten en daarom ben ik blij met een verlengd contract bij mijn huidig team. De komst van Thalita de Jong is een voltreffer, maar daarnaast staan er nog enkele namen in de wachtrij. Stay tuned voor meer transfernieuws bij Lares-Waowdeals! Ik kijk ernaar uit om verder te blijven groeien met het team!

Sarah Inghelbrecht

Foto's Krist Vanmelle (Madrid) en Claude Verdier (aankomst Mont Ventoux)

Doha: zon en hitte, dus nood aan hydratatie

Doha: zon en hitte, dus nood aan hydratatie

Nog geen last van 'septemberitis'

Nog geen last van 'septemberitis'