Dameswielrennen floreert in Groot-Brittannië

Dameswielrennen floreert in Groot-Brittannië

Graag had ik deze blog toegewijd aan de Aviva Women’s Tour, maar helaas heb ik deze wedstrijd in het kader van de World Tour niet van dichtbij mogen meemaken. Er was met onze Belgische kampioene Jolien D’hoore slechts één Belgische renster aan de start. De Lotto Soudal Ladies zouden er komend weekend misschien wel eens voor kunnen zorgen dat dit haar laatste wedstrijd in de tricolore trui was.
Ondanks het feit dat ik nog niet aan de Aviva Women’s Tour heb deelgenomen, ben ik ervan overtuigd dat deze drie jaar jonge etappekoers in het Verenigd Koninkrijk één van de beste dameswedstrijden op de internationale kalender is. Een organisatie die de deelnemende teams goed ondersteunt en die onder andere met uitmuntende sociale media veel promotie maakt voor haar wedstrijd. Het hele gebeuren trekt op die manier een mooi deelnemersveld en duizenden fans aan. Als kers op de taart worden de wedstrijden live uitgezonden en wordt ’s avonds ook nog een samenvatting op televisie gebracht.
 
Maar niet enkel de Aviva Women’s Tour is een aantrekkelijk evenement. Telkens ik met mijn fiets naar Groot-Brittannië trek, word ik omvergeblazen door de professionaliteit waarmee de internationale wedstrijden georganiseerd worden en het enthousiasme waarmee de fans mijn concurrenten en mezelf onthalen. Een land zonder ingebakken wielercultuur, maar dat zijn achterstand op exponentiële wijze aan het inhalen is. Of ik nu op de piste in Glasgow of Londen of Manchester aan het werk ben, alle (dure!) zitplaatsen in de arena’s zijn telkens uitverkocht.
In België en omringende landen wordt er geschreeuwd om meer aandacht voor het vrouwenwielrennen. Initiatieven zijn er, maar komen traag op gang. In Groot-Brittannië doén ze het gewoon. De eerste twee Britse winnaars van de Tour de France gecounterd door een fantastische wereldkampioene op de weg. Lizzie Armitstead inspireert. Twee gloednieuwe UCI damesteams in 2016 die meteen succes boeken. Nationale criteriums die wij in België vanuit onze luie zetel op televisie kunnen volgen. Een historische eerste wedstrijd waarbij de vrouwen meer prijzengeld verdienen dan de mannen. Boenk erop.

Deze historische race eind april draagt de naam Tour de Yorkshire. Kirsten Wild verdiende met haar overwinning na 136 kilometer méér dan Thomas Voeckler, die drie dagen in slecht weer gestreden heeft om de eindoverwinning binnen te halen. Als ik even terugblik op die wedstrijd, herinner ik mij dat mensen ons om 7u ’s ochtends rijen dik stonden op te wachten voor de podiumpresentatie. Het vroege startuur was een goede oefening voor ons Belgisch kampioenschap en hield de Britten niet tegen om ons te komen aanmoedigen. Mini Lizzies in de Britse kampioenentrui op al even mini koersfietsen trokken ons in gang en gedurende 136 kilometer tussen Otley en Doncaster werden wij in elk in blauw en geel gekleurd dorp door honderden juichende mensen verwelkomd. Jong en oud, dik en dun, groot en klein. De talrijke velden versierd zoals we in de Tour de France wel vaker zien. Een fantastisch gevoel om daar als renster te fietsen. Want mensen inspireren is toch waar iedereen van droomt, niet?

Sarah Inghelbrecht

Foto's Bart Hazen (Aviva Women's Tour)/Paul Hinninck

 

#RoadToRio

#RoadToRio

Wielrenners op de set

Wielrenners op de set