Wachten op de lente

Wachten op de lente

Ik kijk naar de kalender, die geeft 31 mei aan. Ik richt mijn blik naar buiten, een dik pak wolken bedekt de hemel en voorkomt dat de zon doorbreekt. Uit datzelfde pak wolken vielen gisteren liters water, de wind blies je van je sokken en dat zowat een etmaal lang. Even ben ik in de war, het lijkt wel alsof het najaar is. Enkel de temperatuur verraadt een ander seizoen.
In onze tuin hebben enkele van mijn kippen een metamorfose van Cochin naar zeekip ondergaan. Ondanks hun wind- en waterdichte hok bleven ze koppig buiten, jagend op regenwormpjes. Gelukkig hebben zij wel nog wat aan dit herfstachtige weer.

Wikipedia leert ons het volgende: “de lente of het voorjaar is een van de vier seizoenen. De lente volgt op de winter en wordt gevolgd door de zomer. De lente begint op het noordelijk halfrond (meestal) op 20 maart en eindigt (meestal) op 21 juni. Op het zuidelijk halfrond begint de lente meestal op 22 september. Tijdens de lente worden in de noordelijker streken van het noordelijk halfrond de bomen veel groener en gaan veel planten bloeien; geleidelijk wordt het warmer en wordt de kans op vorst kleiner. Het woord ‘lente’ is een oude afleiding van lang en heeft betrekking op het lengen van de dagen.”

31 mei valt dus onder het seizoen ‘lente’, het lengen van dagen, dat klopt, minder kans op vorst klopt ook nog. Maar waar blijft die zon! En graag ook wat droger, aub. Dan hoeven mijn fiets en ikzelf niet iedere keer volledig bespat thuis te komen na een training of wedstrijd. Want niets werkt slijtage van het materiaal sneller in de hand dan regen en modder. Dus laat dat betere weer met meer zon maar komen, daar wordt iedereen blijer van!

Deze klaagzang even terzijde, afgelopen weekend bevond ik mij in Frankrijk met de nationale selectie. Dit voor La Classique Morbihan en de GP Plumelec in de regio Bretagne. Beide 1.1-wedstrijden kenden hun aankomst op de beroemde Côte de Cadoudal. In 1985 wist de Bretoen Bernard Hinault hier de proloog van de Tour te winnen, om twintig dagen later in het geel Parijs binnen te rijden. Het lokale fietscircuit, om en rond de Côte de Cadoudal, is uiteraard vernoemd naar de regionale held: circuit Bernard Hinault.

In deze regio heerst een grote liefde voor de koers. We merkten dit ook aan de belangstelling langs het parcours. De GP Plumelec startte voor ons op zaterdag om 9 uur ’s ochtends, wat vrij vroeg is, maar toch stonden al heel wat mensen te supporteren. De regio leent zich ook uitstekend tot fietsplezier. De omgeving is heel bosrijk, prachtige natuur. De wegen lopen constant op en af en het is er dus nooit plat.

Sportieve groetjes,

Ann-Sophie Duyck

 

Parcours BK is lastig, heel lastig

Parcours BK is lastig, heel lastig

De geur van hamburgers en de muziek van kermisattracties

De geur van hamburgers en de muziek van kermisattracties