Ode aan de wind

Ode aan de wind

Zondagmiddag 24 april om 13u18: ploegleider Marc Bracke van het Lares-Waowdeals team spreekt zijn rensters toe en vertelt hen dat de windkracht in de Westhoek 4-5 beaufort is, iets meer dan daags voordien in Borsele. Het zien van de reactie van mijn ploegmaatjes die de Omloop van Borsele gereden hadden op deze informatie was goud waard. Nóg meer?!

De wind met zijn krachten en richtingen is sinds enkele weken de hoofdrolspeler in de briefing voor elke wedstrijd. Bij een aantal rensters beginnen de ogen te blinken, voor sommigen klinkt het als horror in de oren, bij mij begint er binnenin iets te kriebelen. Van jongs af aan is bij mijn fietsritten op biljartvlakke parcours aan de Belgische kust de aanwezigheid van een stevige zeebries eerder regelmaat dan uitzondering. Hoewel deze veeleisende omwentelingen tegen de wind in op training geen probleem vormen, blijft elke wedstrijd een uitdaging.

Tijdens die wedstrijden lees ik op mijn stuurpen af wanneer ik voor de volgende beklimming of kasseistrook attent moet zijn. Maar op elk moment kan de wind als een duiveltje uit een doosje tevoorschijn komen en grote schade in het peloton berokkenen. Een banale bocht en de paniek slaat toe. Vechten voor centimeters, meters, hectometers. De waaiers zijn gevormd. Een fantastisch schouwspel. Millimeterwerk op de rand van de weg. Je vertezicht beperkt tot het achterwiel van je voorganger. Geen tijd om na te denken. Af en toe wakker geschud door een renster die de kracht van de natuurelementen moet ondergaan en in de graskant belandt. De spanning voor een halve seconde van de benen in de luwte van een eenzaam huis. Pedaalslag na pedaalslag, aftellen tot een stukje tegenwind, tot de rust terugkeert. Tot daarna alles opnieuw begint.

De parcours maken elke wedstrijd uniek. De landschappen met heuvels of bergen en kassei of offroad secties zorgen ervoor dat ze hun eigen charme hebben, dat ze een bepaalde sfeer oproepen. Maar de toets heroïek wordt door het deelnemersveld en vooral ook de weersomstandigheden toegevoegd. Zo was er dit weekend ‘Neige-Bastogne-Neige’ en zo zit de heroïsche editie van Milaan-San Remo in 2013 nog niet ver in ons achterhoofd. De editie van Gent-Wevelgem 2015 is als mijn persoonlijke meest heroïsche ervaring in mijn geheugen gegrift. De natuurelementen kennen geen genade. Ze hebben zo’n grote invloed op het wedstrijdverloop dat ze de wedstrijden onvoorspelbaar maken en voor verrassingen zorgen. Na de eerste rit in lijn in de Energiewacht Tour al bijna een vierde van het deelnemersveld genadeloos naar huis gestuurd. Bij de Omloop van de IJsseldelta slechts 31 rensters aan de aankomst. In de Omloop van het Hageland, Le Samyn des Dames, Gent-Wevelgem en Dwars door de Westhoek de helft van de rensters nog vóór de eerste klim of kasseistrook kansloos om de finishlijn te bereiken. Geef mij maar nog wat wind!

Wat zullen de parcoursbouwers en weergoden ons komende zaterdag in Le Tour de Yorkshire voorschotelen? Ik ben benieuwd!

Sarah Inghelbrecht

Foto's (Salverda Omloop van de IJsseldelta) Fred Draisma en Dave van de Streek

 

Het nieuwe Europa

Het nieuwe Europa

De schwung in het dameswielrennen

De schwung in het dameswielrennen