De schwung in het dameswielrennen

De schwung in het dameswielrennen

Toen ik vorige week de blog van Maaike las, had ik precies dezelfde droom meegemaakt. Veel tijd om te dromen van Parijs-Roubaix was er niet, want daags na de Helleklassieker vertrokken we met de ploeg reeds richting Baskenland om er Durango-Durango en de vijfdaagse rittenwedstrijd Emakumeen Bira te betwisten. En daar viel me het enorme verschil op in beleving. Geen dikke rijen toeschouwers dit keer, maar slechts enkele enthousiaste dorpelingen die een kijkje kwamen nemen. Echt super dat die organisatoren in Spanje toch het geld en sponsors zoeken om zo’n mooie wedstrijd te organiseren. 

Alerte volgers zullen alvast gemerkt hebben dat er de voorbije jaren al meer aandacht is voor het internationale dameswielrennen, met als climax de rechtstreekse uitzending van de boeiende finale van de Ronde van Vlaanderen. Traag maar gestaag evolueert het dameswielrennen in de goeie richting, wat overigens niet meer dan terecht is want de topwedstrijden op de UCI-kalender en zeker de Wereldbekers zijn écht wel van een heel hoog niveau. Het is frappant dat er meer en meer toeschouwers afzakken naar de internationale dameswedstrijden in België, met als neusje van de zalm de Wereldbekers die worden gereden in afwachting van de heren. De voorbije Ronde van Vlaanderen en Waalse Pijl was er immers een enorme massa enthousiaste wielerliefhebbers waarvan de dames eveneens kunnen genieten… de sportieve extase nabij! Beeld je maar eens in… bij het finale labeurwerk op de kasseien van Kwaremont en Paterberg of op de steile flanken van de Muur van Hoei voortgestuwd worden door een jubelende massa. Het blijft pijn doen in de beentjes natuurlijk, maar de aanmoedigingen verzachten de pijn toch een heel klein beetje. 

Ik denk dat ook de vrouwelijke Waalse Pijl voor de toeschouwers en qua wedstrijdverloop een meer dan aantrekkelijke wedstrijd was. Jammer genoeg open ik dan op donderdagmorgen de krant en moet ik zoeken naar 1(!) zinnetje over de Waalse pijl bij de dames. Als je ziet waar het vrouwenwielrennen al staat in vergelijking met pakweg 15 jaar geleden, dan is er al een hele weg afgelegd, maar er is ook nog een lange weg te gaan om onze sport meer ingeburgerd te krijgen. Maar goed, Rome is ook niet in één dag gebouwd en door attractief te koersen en het niveau jaar na jaar op te tillen, kunnen we er als rensters zelf ook een stukje toe bijdragen opdat de aandacht nog zou toenemen.

Ik ben de mensen achter deze website ook dankbaar dat wij hier een platform krijgen om het vrouwenwielrennen in beeld te brengen. Dankzij hen en ook dankzij de mensen die nu een dameswedstrijd organiseren, kan onze sport groeien en populairder worden. Dus een grote dankjewel naar hen toe!

Ik las vorige week dat de organisatoren van de Amstel Gold Race overwegen om in de toekomst ook een editie voor de vrouwen te maken. Ik en vele andere meisjes juichen dit alleen maar toe, ook dit zou alweer een mooie stap voorwaarts kunnen betekenen voor het vrouwenwielrennen. 

Groetjes en tot blogs,

Sofie De Vuyst

Foto (Waalse Pijl) Paul Hinninck

Ode aan de wind

Ode aan de wind

Parijs-Roubaix

Parijs-Roubaix