Life is like riding a bicycle - To keep your balance, you must keep moving

Life is like riding a bicycle - To keep your balance, you must keep moving

Het is fantastisch om voltijds wielrenner te zijn en op een wolkje te leven. Om gelukkig te zijn bij het verleggen van een grens. Om euforisch te zijn bij een overwinning. Het is pijnlijk om een nederlaag te lijden. Het is frustrerend om slechte benen te hebben.
Maar af en toe realiseer je je dat het maar om sport gaat en dat alles relatief is. Dat hebben we de voorbije week helaas maar al te vaak moeten beseffen.

Het ene moment ben je in groep aan het fietsen en maak je je zorgen over een lichte valpartij van je moeder, tot je enkele kilometers verder bij de reanimatie van een wielertoerist met een plots hartprobleem betrokken bent. De ene avond ben je ongelukkig met een rugblessure, tot je de volgende ochtend bij het ontbijt te horen krijgt dat er terroristische aanslagen op de Brusselse luchthaven en metro gepleegd werden. De ene avond vier je het huwelijk van een jonge beloftevolle wielrenner en enkele maanden later ben je aan het tobben over de fouten die je gemaakt hebt tijdens Gent-Wevelgem, tot het nieuws binnenloopt dat die jonge wielrenner overleden is. Op dat moment hoop je dat het met een andere jonge renner wel nog goed komt, maar ook dat was ons niet gegund.

Ondanks het risico op terreur was ik blij dat Dwars door Vlaanderen toch kon doorgaan. Want de bekende uitspraak van Albert Einstein zegt: ‘Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving.’ Dat zullen wij allen proberen te doen. Ik ben er zeker van dat Antoine Demoitié en Daan Myngheer nog vele kilometers zullen meefietsen in het hart van hun vrienden en collega’s, net zoals de vele herinneringen aan de slachtoffers van de terreurramp zullen blijven.

Hoe relatief vele emoties die met de sport gepaard gaan ook mogen zijn, die emoties helpen mij om er de moed en de motivatie in te houden. Bovendien is sport voor mij een goede remedie tegen allerlei problemen en de beste manier om mijn gedachten te verzetten. Morgen willen wij dan ook gewoon weer de fiets op om alles te verwerken. Hopelijk met andere vrienden van Antoine en Daan. Waarschijnlijk met tranen en knuffels. Die tranen en knuffels zijn dan ook het enige wat mij nog rest vanavond.

Mijn gedachten gaan uit naar de families en vrienden van alle slachtoffers die deze gitzwarte week gemaakt heeft. Zovele harten verbrijzeld in duizenden stukjes. Maar samen zijn we sterk om deze weer te lijmen. Ik hoop van harte dat Pasen 2016 ons echt de wedergeboorte brengt, de wedergeboorte van alles wat goed is. En dan kunnen we volgende zondag misschien toch samen met alle wielrenners, fans en organisatoren een beetje genieten van het mooiste Vlaamse wielerfeest van het jaar.

Sarah Inghelbrecht

Foto's MVH

Flanders' Bike Valley

Flanders' Bike Valley

Indrukwekkende uitzichten in Strade Bianche

Indrukwekkende uitzichten in Strade Bianche